20100819
20100608
Film - Fish Tank
Met mijn cineville-pas heb ik dit jaar veel art-house films gezien. Dit was een van de films waar ik inpsiratie uit kon halen.
Fish Tank een film van regisseuse Andrea Arnold, is een drama over puberverzet, familiebanden en ongeoorloofde liefde.
De hoofdpersonage Mia, is een een pubermeisje met problemen. Ze heeft ruzie is afressief heeft een grote mond maar ondertussen is ze ook introvert. Ze woont alleen met haar moeder, die continu aan de drank is en de pik op haar heeft en met een jong zusje die haar enorm irriteert in een probleemwijk in Essex, Engeland.
Eigenlijk is het verhaal een bekend tafereel, de problemen van een gezinnetje die in een probleemwijk wonen. Toch vond ik deze film heel bijzonder.
De beelden van de ellende die je ziet zijn mooi en poëtisch, terwijl je naar een sociaal-drama kijkt zie je toch de schoonheid van het verhaal. In een recensie las ik dat ze de film chronologisch hebben opgenomen, en de de acteurs alleen de eerstvolgende scene doornamen. Het verhaal komt hierdoor heel realistisch over.
Wat ik een mooi effect vond, was dat ze soms op een onverwachts moment de aanwezige geluiden bijna helemaal wegdraaiden, dan hoorde je alleen een zware ademhaling. Je beleeft de beelden die je ziet heel intens. Het is moeilijk uit te leggen maar het voelt dan alsof de film even vertraagt wordt, terwijl de beelden in hetzelfde tempo verder gaan. Een heel mooi effect.
Ik merk dat ik meer een meer op alle effecten van films ga letten, zoals camerawerk, montage en andere technieken. De laatste tijd let ik meer op het geluid en dit is een goed voorbeeld van hoeveel effect geluid in een film heeft. Het voegt veel toe aan het beeld. Een inspirerende film.
Fish Tank een film van regisseuse Andrea Arnold, is een drama over puberverzet, familiebanden en ongeoorloofde liefde.
De hoofdpersonage Mia, is een een pubermeisje met problemen. Ze heeft ruzie is afressief heeft een grote mond maar ondertussen is ze ook introvert. Ze woont alleen met haar moeder, die continu aan de drank is en de pik op haar heeft en met een jong zusje die haar enorm irriteert in een probleemwijk in Essex, Engeland.
Eigenlijk is het verhaal een bekend tafereel, de problemen van een gezinnetje die in een probleemwijk wonen. Toch vond ik deze film heel bijzonder.
De beelden van de ellende die je ziet zijn mooi en poëtisch, terwijl je naar een sociaal-drama kijkt zie je toch de schoonheid van het verhaal. In een recensie las ik dat ze de film chronologisch hebben opgenomen, en de de acteurs alleen de eerstvolgende scene doornamen. Het verhaal komt hierdoor heel realistisch over.
Wat ik een mooi effect vond, was dat ze soms op een onverwachts moment de aanwezige geluiden bijna helemaal wegdraaiden, dan hoorde je alleen een zware ademhaling. Je beleeft de beelden die je ziet heel intens. Het is moeilijk uit te leggen maar het voelt dan alsof de film even vertraagt wordt, terwijl de beelden in hetzelfde tempo verder gaan. Een heel mooi effect.
Ik merk dat ik meer een meer op alle effecten van films ga letten, zoals camerawerk, montage en andere technieken. De laatste tijd let ik meer op het geluid en dit is een goed voorbeeld van hoeveel effect geluid in een film heeft. Het voegt veel toe aan het beeld. Een inspirerende film.
Oude Kerk - World Press 10
De vraag bij deze tentoonstelling was:
Zijn de foto's kunst of is het journalistiek?
Een moeilijke vraag om te beantwoorden, aangezien de thema's onder journalistiek vallen en de series worden tentoongesteld als zijnde kunst.
De vraag, wanneer is iets kunst? Moet hier eigenlijk ook beantwoord worden. Voor mij betekend kunst dat dat wat je ziet iets met je doet. Kunst moet je raken.
Het viel me bij de eerste serie gelijk op dat de foto's mij esthetisch raakten. Het gaat om de foto's waar aanhangers van de verloren partij op de daken aan het roepen zijn als protest na de verkiezingen in Iran.
De foto's waren dreigend donker en hadden een sfeer alsof de tijd even stil stond. Een prachtig beeld. Dan lees je de tekst en weet je wat de achtergrond is bij de foto's.
De fotograaf laat hier een actueel onderwerp zien en heeft nagedacht over hoe hij dat beeld wilde vast te leggen. Voor mij is dat kunst.
Maar dan de gruwelijke foto's en bebloede mensen die actie voeren. Foto's die je in de krant zou zien als een beeld vastgelegd bij het nieuws. De grootheid van de foto's zorgt ervoor dat het nog meer raakt, dan wanneer je het naast de grote koppen ziet staan in de krant. Je staat stil bij wat je ziet, het overweldigd je. De kunst van journalistiek zou ik zeggen. De fotograaf kiest een serie uit waarmee hij een beeld creëert en zijn point of view laat zien bij het onderwerp. Hij kan de serie zo beïnvloeden dat hij zijn eigen verhaal ermee verteld.
Hetzelfde bij de foto's van Obama voor de inauguratie en bij de overdracht van Het Witte huis. Het zou een journalistiek verslag kunnen zijn van hoe Barack Obama president werd. Maar bij het maken van de foto en de keuze van het moment is er door de fotograaf nagedacht over hoe hij een mooi beeld kon vastleggen. De zwart-wit foto's vond ik heel indrukwekkend, ik heb er heel lang naar staan kijken. Dat het zo een intenstiteit op mij overbrengt, maakt het voor mij absoluut kunst.
Andere foto's waren documentair. Mensen besmeurd met modder op een festival. Mensen met een identiteitsstoornis die zich meisje voelen maar jongen zijn, of andersom. Maar ook hier is een serie gemaakt en beïnvloed de kunstenaar het beeld door de juiste foto's op te hangen.
De begrippen journalistiek, documentair en kunst liggen voor mij heel dicht bij elkaar. Een keuze maken hierin is moeilijk en misschien niet nodig.
Ik vond het in ieder geval zeer indrukwekkend en de kunstenaars hebben mij geraakt. Ik vond de tentoonstelling vallen onder Kunst.
Zijn de foto's kunst of is het journalistiek?
Een moeilijke vraag om te beantwoorden, aangezien de thema's onder journalistiek vallen en de series worden tentoongesteld als zijnde kunst.
De vraag, wanneer is iets kunst? Moet hier eigenlijk ook beantwoord worden. Voor mij betekend kunst dat dat wat je ziet iets met je doet. Kunst moet je raken.
Het viel me bij de eerste serie gelijk op dat de foto's mij esthetisch raakten. Het gaat om de foto's waar aanhangers van de verloren partij op de daken aan het roepen zijn als protest na de verkiezingen in Iran.
De foto's waren dreigend donker en hadden een sfeer alsof de tijd even stil stond. Een prachtig beeld. Dan lees je de tekst en weet je wat de achtergrond is bij de foto's.
De fotograaf laat hier een actueel onderwerp zien en heeft nagedacht over hoe hij dat beeld wilde vast te leggen. Voor mij is dat kunst.
Maar dan de gruwelijke foto's en bebloede mensen die actie voeren. Foto's die je in de krant zou zien als een beeld vastgelegd bij het nieuws. De grootheid van de foto's zorgt ervoor dat het nog meer raakt, dan wanneer je het naast de grote koppen ziet staan in de krant. Je staat stil bij wat je ziet, het overweldigd je. De kunst van journalistiek zou ik zeggen. De fotograaf kiest een serie uit waarmee hij een beeld creëert en zijn point of view laat zien bij het onderwerp. Hij kan de serie zo beïnvloeden dat hij zijn eigen verhaal ermee verteld.
Hetzelfde bij de foto's van Obama voor de inauguratie en bij de overdracht van Het Witte huis. Het zou een journalistiek verslag kunnen zijn van hoe Barack Obama president werd. Maar bij het maken van de foto en de keuze van het moment is er door de fotograaf nagedacht over hoe hij een mooi beeld kon vastleggen. De zwart-wit foto's vond ik heel indrukwekkend, ik heb er heel lang naar staan kijken. Dat het zo een intenstiteit op mij overbrengt, maakt het voor mij absoluut kunst.
Andere foto's waren documentair. Mensen besmeurd met modder op een festival. Mensen met een identiteitsstoornis die zich meisje voelen maar jongen zijn, of andersom. Maar ook hier is een serie gemaakt en beïnvloed de kunstenaar het beeld door de juiste foto's op te hangen.
De begrippen journalistiek, documentair en kunst liggen voor mij heel dicht bij elkaar. Een keuze maken hierin is moeilijk en misschien niet nodig.
Ik vond het in ieder geval zeer indrukwekkend en de kunstenaars hebben mij geraakt. Ik vond de tentoonstelling vallen onder Kunst.
Brakke Grond - Michaël Aerts vs. Morlock Gallerry - Kiki's Art
PLEASE ME - Michaël Aerts
De Belgische beeldend kunstenaar Michaël Aerts geeft met theatrale sculpturen, fijnzinnige tekeningen en een compleet opgetuigde SM-darkroom een overzicht van zijn vaak monumentale werk. Please Please Me zindert van betekenissen, maar wil de toeschouwer ook uit de sleur van zijn bestaan halen.
Aerts’ kolossale sculpturen tonen zijn interesse voor veranderende sociaal-culturele symbolen. Neem de ‘levensgrote’ obelisk, opgetrokken uit flightcases (normaal gebruikt om muziekapparatuur in te vervoeren) of de klassieke tempelfaçades die in de lucht zweven. Muziek, rook en een uitgekiende belichting zetten de sculpturen in een partysfeer. Ook in de tekeningen en SM-darkroom zien we Aerts’ fascinatie met vervoering en verschuiving van realiteiten en symbolen. Bondage en andere vormen van ruige seks doen het beeld dat mensen van elkaar hebben kantelen, een effect dat ook vat krijgt op de bezoekers van de uitzonderlijke verzameling objecten in Aerts’ SM-darkroom.
Aerts kruist de floret met zijn Vlaamse collega-kunstenaar Vadim Vosters in de schermperformance Refence. In een Late Night Show gaat Aerts in gesprek met gasten van binnen én buiten de kunstwereld. DJ Bart Skils maakt het feestje compleet met een stille disco. Gespreksleider deze avond is Martin C. de Waal.
Het was erg leuk om de opening bij te mogen wonen. We konden op de gastenlijst via Melvin, bij binnenkomst kregen we gelijk een glas Prosecco toegereikt. Deze special treatment paste goed bij de sfeer. Het leek wel alsof de mensen die er kwamen niet alleen geïnteresseerd waren in de kunst maar er ook rondliepen om zelf gezien te worden. Hoewel de kunst heel rauw was was het publiek verzorgd en mooi en genoot van het interview, de act en de kunst die te bezichtigen was. Iedereen had aandacht voor het goed georganiseerde programma.
VERSUS
Kiki's Art - Morlock Gallerry
Ik vond het een mooi contrast met de andere opening waar ik naartoe was in Den Haag.
Eenmaal aangekomen in de Morlock Gallerry in Den Haag kregen we te horen dat er een groot probleem was alvorens we binnen kwamen. Er was nog geen Bier.
Dat bleek inderdaad wel een klein probleem want de bandjes hadden nog geen zin om te gaan spelen tot er bier was. Het publiek wat erop af was gekomen leek het allemaal niet zo een probleem te vinden. Ze zaten een beetje verspreid door de donkere, warme kraakruimte op afgerachte banken, te roken of blowen. Dan wachten we toch even?
Toen het Euroshopper-bier was gearriveerd kon het feest beginnen. Zonder inleiding over de kunstwerken of kunstenares begon het eerste bandje, Adolf Butler te spelen, het publiek stond op en begon mee te 'headbangen'. Daarna ging het helemaal los met de punk band Gewapend Beton. De show werd afgesloten door de kunstenares zelf met haar band Malle Pietje en de Bimbo's. Verder heb ik niks meer gehoord over de fluorescerende schilderijen die werden geëxposeerd.
De Belgische beeldend kunstenaar Michaël Aerts geeft met theatrale sculpturen, fijnzinnige tekeningen en een compleet opgetuigde SM-darkroom een overzicht van zijn vaak monumentale werk. Please Please Me zindert van betekenissen, maar wil de toeschouwer ook uit de sleur van zijn bestaan halen.
Aerts’ kolossale sculpturen tonen zijn interesse voor veranderende sociaal-culturele symbolen. Neem de ‘levensgrote’ obelisk, opgetrokken uit flightcases (normaal gebruikt om muziekapparatuur in te vervoeren) of de klassieke tempelfaçades die in de lucht zweven. Muziek, rook en een uitgekiende belichting zetten de sculpturen in een partysfeer. Ook in de tekeningen en SM-darkroom zien we Aerts’ fascinatie met vervoering en verschuiving van realiteiten en symbolen. Bondage en andere vormen van ruige seks doen het beeld dat mensen van elkaar hebben kantelen, een effect dat ook vat krijgt op de bezoekers van de uitzonderlijke verzameling objecten in Aerts’ SM-darkroom.
Aerts kruist de floret met zijn Vlaamse collega-kunstenaar Vadim Vosters in de schermperformance Refence. In een Late Night Show gaat Aerts in gesprek met gasten van binnen én buiten de kunstwereld. DJ Bart Skils maakt het feestje compleet met een stille disco. Gespreksleider deze avond is Martin C. de Waal.
Het was erg leuk om de opening bij te mogen wonen. We konden op de gastenlijst via Melvin, bij binnenkomst kregen we gelijk een glas Prosecco toegereikt. Deze special treatment paste goed bij de sfeer. Het leek wel alsof de mensen die er kwamen niet alleen geïnteresseerd waren in de kunst maar er ook rondliepen om zelf gezien te worden. Hoewel de kunst heel rauw was was het publiek verzorgd en mooi en genoot van het interview, de act en de kunst die te bezichtigen was. Iedereen had aandacht voor het goed georganiseerde programma.
VERSUS
Kiki's Art - Morlock Gallerry
Ik vond het een mooi contrast met de andere opening waar ik naartoe was in Den Haag.
Eenmaal aangekomen in de Morlock Gallerry in Den Haag kregen we te horen dat er een groot probleem was alvorens we binnen kwamen. Er was nog geen Bier.
Dat bleek inderdaad wel een klein probleem want de bandjes hadden nog geen zin om te gaan spelen tot er bier was. Het publiek wat erop af was gekomen leek het allemaal niet zo een probleem te vinden. Ze zaten een beetje verspreid door de donkere, warme kraakruimte op afgerachte banken, te roken of blowen. Dan wachten we toch even?
Toen het Euroshopper-bier was gearriveerd kon het feest beginnen. Zonder inleiding over de kunstwerken of kunstenares begon het eerste bandje, Adolf Butler te spelen, het publiek stond op en begon mee te 'headbangen'. Daarna ging het helemaal los met de punk band Gewapend Beton. De show werd afgesloten door de kunstenares zelf met haar band Malle Pietje en de Bimbo's. Verder heb ik niks meer gehoord over de fluorescerende schilderijen die werden geëxposeerd.
Amsterdam Historsich Museum - Hoergracht
Deze expositie geeft in twee verschillende tentoonstellingen een beeld van de rosse buurt in Amsterdam.
Bij de eerste tentoonstelling is door Edward en Nancy Kienholz een stukje van deze buurt nagebouwd. Je ziet peeskamers met prostituees als beschilderde poppen. Alle poppen hebben een een soort glazen kistje voor hun gezicht. Ik probeer te bedenken wat hiermee bedoelt wordt. Zouden ze hiermee verbeelden hoe de vrouwen altijd maar in een hokje opgesloten zitten achter glas. Probeer je via de ruiten, het glazen boxje, een kijkje te nemen in de gedachtewereld van de prostituee?
Je hoort het roerige Amsterdam, de radio in de kamertjes staat aan, er hangen schilderijtje aan de muur, de bladeren zijn tegen de oma-fietsen aangewaaid. Een typisch beeld wat wij Amsterdammers goed kennen. Wel is een een beetje een ouderwets beeld.
Boven is het een stuk moderner.
Hier wordt de buurt zoals het nu is weergeven. Een foto-expositie van de prostituees laat twee beelden van de vrouwen zien. Een beeld in hun werkomgeving een beeld waar ze exposeren in een fotostudio. Je ziet dat ze in hun werkomgeving anoniem willen blijven en niet met hun gezicht op de foto gaan. Bij de foto-shoot laten zien hun mooie kant zien.
Verderop kun je op een krukje gaan zitten tussen schermen. Je kunt je hier verplaatsen in hoe het is om achter een raam te zitten. De projecties op het beeld laten de hoerenlopers zien vanachter de ramen. Je voelt je bekeken.
Ook hebben ze kunst van The Red Fashion District geëxposeerd. Modeontwerpers die zich laten inspireren door de buurt. Daarnaast zijn er nog foto's met twee beelden over elkaar heen. De peeskamers en bijvoorbeeld een ouderwets zwembad, misschien geeft het een beeld van de werkplek en een plek waar de prostituees in hun vrije tijd komen, maar dit wordt mij niet geheel duidelijk.
Als ik de twee tentoonstellingen vergelijk spreekt het bovenste gedeelte meer tot mijn verbeelding en kan ik me daar meer in vinden. Beneden vindt ik het bijna een nagebouwde scene van hoe het, destijds, werkelijk was. Ook leuk om te zien. Het werk boven fascineert mij meer, de kunstenaars hebben hun visie neergezet, ze zetten je aan het denken en laten je de buurt op een artistieke manier beleven. Ik ben meer te spreken over de moderne tentoonstelling, misschien ook wel omdat ik de sfeer beter herken dan die van de oudere tentoonstelling.
Bij de eerste tentoonstelling is door Edward en Nancy Kienholz een stukje van deze buurt nagebouwd. Je ziet peeskamers met prostituees als beschilderde poppen. Alle poppen hebben een een soort glazen kistje voor hun gezicht. Ik probeer te bedenken wat hiermee bedoelt wordt. Zouden ze hiermee verbeelden hoe de vrouwen altijd maar in een hokje opgesloten zitten achter glas. Probeer je via de ruiten, het glazen boxje, een kijkje te nemen in de gedachtewereld van de prostituee?
Je hoort het roerige Amsterdam, de radio in de kamertjes staat aan, er hangen schilderijtje aan de muur, de bladeren zijn tegen de oma-fietsen aangewaaid. Een typisch beeld wat wij Amsterdammers goed kennen. Wel is een een beetje een ouderwets beeld.
Boven is het een stuk moderner.
Hier wordt de buurt zoals het nu is weergeven. Een foto-expositie van de prostituees laat twee beelden van de vrouwen zien. Een beeld in hun werkomgeving een beeld waar ze exposeren in een fotostudio. Je ziet dat ze in hun werkomgeving anoniem willen blijven en niet met hun gezicht op de foto gaan. Bij de foto-shoot laten zien hun mooie kant zien.
Verderop kun je op een krukje gaan zitten tussen schermen. Je kunt je hier verplaatsen in hoe het is om achter een raam te zitten. De projecties op het beeld laten de hoerenlopers zien vanachter de ramen. Je voelt je bekeken.
Ook hebben ze kunst van The Red Fashion District geëxposeerd. Modeontwerpers die zich laten inspireren door de buurt. Daarnaast zijn er nog foto's met twee beelden over elkaar heen. De peeskamers en bijvoorbeeld een ouderwets zwembad, misschien geeft het een beeld van de werkplek en een plek waar de prostituees in hun vrije tijd komen, maar dit wordt mij niet geheel duidelijk.
Als ik de twee tentoonstellingen vergelijk spreekt het bovenste gedeelte meer tot mijn verbeelding en kan ik me daar meer in vinden. Beneden vindt ik het bijna een nagebouwde scene van hoe het, destijds, werkelijk was. Ook leuk om te zien. Het werk boven fascineert mij meer, de kunstenaars hebben hun visie neergezet, ze zetten je aan het denken en laten je de buurt op een artistieke manier beleven. Ik ben meer te spreken over de moderne tentoonstelling, misschien ook wel omdat ik de sfeer beter herken dan die van de oudere tentoonstelling.
Gallerie Vriend van Bavink - Dim Balsem
GENTLEMEN
" a bastard's game played by gentlemen "
Een associatief documentaire project met als thema mannelijkheid.
De fotoserie volgt de spelers van Rugby Club Hilversum voor en na de wedstrijden tijdens een seizoen Nederlandse kampioenschappen. Dim Balsem prikkelt mensen door ze te confronteren met onverwachte diepgang en emotie die komt kijken bij een sport als rugby.
Bij dit bezoek was het de opdracht om een vraag te stellen aan de fotograaf. In zijn boek dat hij had uitgegeven bij de tentoonstelling, viel het mij op dat er een soort verhaallijn in de foto's zat of dat er een contrast werd gemaakt tussen de foto's op de linker en de rechter pagina.
Mijn vraag aan hem was of hij zijn foto's chronologisch exposeert of in het boek plaats of dat hij zelf een volgorde bedenkt. Het tweede was zijn antwoord. Hij zorgt voor een spanning in het beeld wat je ziet door de juiste combinaties en volgordes te zoeken.
Een andere vraag van mij was of hij altijd voor hij een foto maakt met de techniek van de camera bezig is. Of dat hij ook wel op automatisch stand fotografeert. Hij vertelde dat het per moment en foto verschilt. Dat hij met opzet een lange sluitertijd gebruikt voor het effect van de foto wat hij gaf als voorbeeld. Een jongen in de kleedkamer in een soort omhelzing met een man, door de lange sluitertijd zie je niet precies wat er gebeurd, er zit veel beweging in de foto. De lieflijke omhelzing is eigenlijk het moment dat een arm terug wordt gezet in de kom. Soms schiet hij ook dingen automatisch, maar meestal stelt hij de camera wel even af.
" a bastard's game played by gentlemen "
Een associatief documentaire project met als thema mannelijkheid.
De fotoserie volgt de spelers van Rugby Club Hilversum voor en na de wedstrijden tijdens een seizoen Nederlandse kampioenschappen. Dim Balsem prikkelt mensen door ze te confronteren met onverwachte diepgang en emotie die komt kijken bij een sport als rugby.
Bij dit bezoek was het de opdracht om een vraag te stellen aan de fotograaf. In zijn boek dat hij had uitgegeven bij de tentoonstelling, viel het mij op dat er een soort verhaallijn in de foto's zat of dat er een contrast werd gemaakt tussen de foto's op de linker en de rechter pagina.
Mijn vraag aan hem was of hij zijn foto's chronologisch exposeert of in het boek plaats of dat hij zelf een volgorde bedenkt. Het tweede was zijn antwoord. Hij zorgt voor een spanning in het beeld wat je ziet door de juiste combinaties en volgordes te zoeken.
Een andere vraag van mij was of hij altijd voor hij een foto maakt met de techniek van de camera bezig is. Of dat hij ook wel op automatisch stand fotografeert. Hij vertelde dat het per moment en foto verschilt. Dat hij met opzet een lange sluitertijd gebruikt voor het effect van de foto wat hij gaf als voorbeeld. Een jongen in de kleedkamer in een soort omhelzing met een man, door de lange sluitertijd zie je niet precies wat er gebeurd, er zit veel beweging in de foto. De lieflijke omhelzing is eigenlijk het moment dat een arm terug wordt gezet in de kom. Soms schiet hij ook dingen automatisch, maar meestal stelt hij de camera wel even af.
20100607
Film - Doghtoot
Dogtooth, een film over een Grieks gezin, waarbij je vanaf het begin van de film merkt dat er iets mis mee lijkt te zijn. Ze voeden hun kinderen op in een huis omgeven door een schutting om de kinderen van invloeden van de buitenwereld te weren. Het is een poging om hun kinderen zuiver te houden. Ze vertellen de kinderen halve waarheden. Absurde dingen als dat katten levensgevaarlijke dieren zijn. De vliegtuigen in de lucht van speelgoed zijn en dat je klaar bent om het ouderlijk huis te verlaten als je hoektanden eruit vallen. Het is een wranghumoristische tragikomedie. Een film waardoor je aan het denken wordt gezet en ziet hoe opvoeding iemands blik op de wereld bepaald.
Het absurdisme in deze film sprak mij aan. Het droge acteerwerk en de opbouw raakten mij. De vreemde situaties, en de langzaam veranderen toon met als hoogtepunt een hilarische balletvoorstelling waarin de toon zo veranderd dat er steeds minder valt te lachen. Het viel mij op dat het camerawerk een grote rol speelde bij de vreemde absurde sfeer. Je had scènes waarin degene die praatte juist niet gefilmd zet. Je zag dan close-ups van andere acteurs of voorwerpen die afweken met de conversatie die gaande was. Ik ben de laatste tijd heel anders naar films gaan kijken en erg geboeid door de techniek van filmen. Na deze film barstte ik van de inspiratie en had zin om zelf aan de slag te gaan. Met als gevolg dat ik bij de verticale activiteitenweek inspiraties had voor een eigen film.
Het absurdisme in deze film sprak mij aan. Het droge acteerwerk en de opbouw raakten mij. De vreemde situaties, en de langzaam veranderen toon met als hoogtepunt een hilarische balletvoorstelling waarin de toon zo veranderd dat er steeds minder valt te lachen. Het viel mij op dat het camerawerk een grote rol speelde bij de vreemde absurde sfeer. Je had scènes waarin degene die praatte juist niet gefilmd zet. Je zag dan close-ups van andere acteurs of voorwerpen die afweken met de conversatie die gaande was. Ik ben de laatste tijd heel anders naar films gaan kijken en erg geboeid door de techniek van filmen. Na deze film barstte ik van de inspiratie en had zin om zelf aan de slag te gaan. Met als gevolg dat ik bij de verticale activiteitenweek inspiraties had voor een eigen film.
Huis Marseille - First Light
Maken of Kraken
Waar eindigt het heelal?
First Light is een fototentoonstelling over astronomie waar historische foto’s worden gecombineerd met beelden van bekende telescopen op aarde en in de ruimte.
In de eerste instantie zou het niet in me opkomen om naar zo een tentoonstelling te gaan. Wie weet is het leuk. Het planeterium in Artis vond ik een hele beleving als kind en stiekem lees ik ook de horoscoop in de Elle elke maand. Waarom ook niet sterren kijken in een museum?
In de eerste tekst over Mars die ik lees valt het me op dat de wetenschappers namen bedenken voor de marsrovers als 'Spirit' en 'Opportunity'. Het schip dat naar Mars vliegt en foto's maakt heet 'Messenger'. Ik begin me in te leven in de jongensdroom om ruimtevaarder te worden.
Dan kom je bij de afdeling van de Maan en zie je zo een jongetje, Neil Armstrong, in zijn spacepak op de maan met een wapperend vlaggetje en een gek maan-autootje. Cool dat wil ik ook wel, maar het oneindige zwart op de achtergrond van de foto is eigenlijk best eng.. waar houdt het op? Dat is de grote vraag. Bij deze gedachtes dwalen mijn gedachtes af naar het gesprek over "fonkelende stippekes" en "brandende bollekes van gas" uit een scene van The Lion King waar ik als klein meisje graag naar keek.
Als je dan verder gaat en de microscopische foto's aantreft kom je in de kitsch fantasy wereld "Het heelal" met kleurrijke platen van stof en gaswolken. Het lijken wel van die 3D-poster waar je met een beetje scheel-kijken diepte in gaat zien.
Het heelal, als thema voor een fototentoonstelling, is het kunst? Je krijgt een beeld van hoe veel er al ontdekt is en hoe ze aan het ontdekken zijn, interessant maar deze tentoonstelling geeft geen antwoord op de eeuwige vraag 'waar eindigt het heelal?'. In je horoscoop staat dat je deze maand wel eens de ware tegen zou kunnen komen. Dat is tenminste een beetje duidelijk. Maar goed dat is Astrologie heel wat anders natuurlijk.
Ach, het is best leuk zo een tentoonstelling over Astronomie. Misschien leuk voor een date met de ware die je deze maand tegen zult komen. Er is niks romantischer dan samen naar een sterrenhemel kijken toch? Maken dus.
Waar eindigt het heelal?
First Light is een fototentoonstelling over astronomie waar historische foto’s worden gecombineerd met beelden van bekende telescopen op aarde en in de ruimte.
In de eerste instantie zou het niet in me opkomen om naar zo een tentoonstelling te gaan. Wie weet is het leuk. Het planeterium in Artis vond ik een hele beleving als kind en stiekem lees ik ook de horoscoop in de Elle elke maand. Waarom ook niet sterren kijken in een museum?
In de eerste tekst over Mars die ik lees valt het me op dat de wetenschappers namen bedenken voor de marsrovers als 'Spirit' en 'Opportunity'. Het schip dat naar Mars vliegt en foto's maakt heet 'Messenger'. Ik begin me in te leven in de jongensdroom om ruimtevaarder te worden.
Dan kom je bij de afdeling van de Maan en zie je zo een jongetje, Neil Armstrong, in zijn spacepak op de maan met een wapperend vlaggetje en een gek maan-autootje. Cool dat wil ik ook wel, maar het oneindige zwart op de achtergrond van de foto is eigenlijk best eng.. waar houdt het op? Dat is de grote vraag. Bij deze gedachtes dwalen mijn gedachtes af naar het gesprek over "fonkelende stippekes" en "brandende bollekes van gas" uit een scene van The Lion King waar ik als klein meisje graag naar keek.
Als je dan verder gaat en de microscopische foto's aantreft kom je in de kitsch fantasy wereld "Het heelal" met kleurrijke platen van stof en gaswolken. Het lijken wel van die 3D-poster waar je met een beetje scheel-kijken diepte in gaat zien.
Het heelal, als thema voor een fototentoonstelling, is het kunst? Je krijgt een beeld van hoe veel er al ontdekt is en hoe ze aan het ontdekken zijn, interessant maar deze tentoonstelling geeft geen antwoord op de eeuwige vraag 'waar eindigt het heelal?'. In je horoscoop staat dat je deze maand wel eens de ware tegen zou kunnen komen. Dat is tenminste een beetje duidelijk. Maar goed dat is Astrologie heel wat anders natuurlijk.
Ach, het is best leuk zo een tentoonstelling over Astronomie. Misschien leuk voor een date met de ware die je deze maand tegen zult komen. Er is niks romantischer dan samen naar een sterrenhemel kijken toch? Maken dus.
20100601
FOAM - Jaap Scheren
Bij dit kunstwerk van Jaap Scheren zie je een iemand die op een heuvel zit en uitkijkt over een bergachtig landschap. Hij of zij zit daar om een te worden met de natuur. Beeldend wordt dit letterlijk uitgebeeld, hij of zij zit onder een grasmat van kunstgras.
De titel of tekst bij dit kunstwerk is:
" Sometimes I truly feel need to connect with nature maybe even to become one with nature
i get so absorbed by this idea that my friends start te believe I will become mother nature
but I know I wouldn't be a good mother."
Deze tekst is goed verbeeld met deze foto, maar daarmee is ook het hele verhaal verteld. Ik ga niet veel verder meer associëren en bekijk het beeld nu vanuit dit verhaal. Ik zie een vrouw die zich wil laten opzuigen door de natuur, letterlijk de natuur wil zijn. Ze is moeder aarde dankbaar en vraagt zich af terwijl ze peinzend de natuur in staart wat voor moeder zij zou zijn. Ze piekert, denkt geen goede moeder te zijn en houdt zich maar verscholen onder het gras, en blijft nog even in de ontkenning. Een met moeder aarde als foetus, veilig en vertrouwd. Je hoeft nog even niet.. Een gevoel dat ik herken, ik verstop me wel tot het weer voorbij is. Onzekerheid.
Een humoristisch beeld, ik ben wel nieuwsgierig naar ander werk van hem.
De titel of tekst bij dit kunstwerk is:
" Sometimes I truly feel need to connect with nature maybe even to become one with nature
i get so absorbed by this idea that my friends start te believe I will become mother nature
but I know I wouldn't be a good mother."
Deze tekst is goed verbeeld met deze foto, maar daarmee is ook het hele verhaal verteld. Ik ga niet veel verder meer associëren en bekijk het beeld nu vanuit dit verhaal. Ik zie een vrouw die zich wil laten opzuigen door de natuur, letterlijk de natuur wil zijn. Ze is moeder aarde dankbaar en vraagt zich af terwijl ze peinzend de natuur in staart wat voor moeder zij zou zijn. Ze piekert, denkt geen goede moeder te zijn en houdt zich maar verscholen onder het gras, en blijft nog even in de ontkenning. Een met moeder aarde als foetus, veilig en vertrouwd. Je hoeft nog even niet.. Een gevoel dat ik herken, ik verstop me wel tot het weer voorbij is. Onzekerheid.
Een humoristisch beeld, ik ben wel nieuwsgierig naar ander werk van hem.
W139 - Pedro Bakker
Pedro Bakker
Het kleine jongetje doet me denken aan de ouderwetse kinderboeken van vroeger. Wij hadden ze thuis ook, kinderboeken met plaatjes die in dezelfde stijl als deze schilderij zijn geïllustreerd. Het afgebeelde jongetje doet me denken aan het jongen van Ot en Sien.
Het lijkt op het eerste gezicht inderdaad op een onschuldige kinderboek-illustratie. Wanneer je beter kijkt zie je dat het huis er vervallen bij ligt. Het jongetje niet onschuldig en vrolijk is maar er juist een beetje sip bij staat. Verderop staan drie mannen die een lachende vrouw optillen.
Zou de jongen de zoon zijn van de vrouw? Wend hij zijn hoofd af omdat hij zich schaamt voor zijn moeder? Is ze een mannenverslinder? Is een van die mannen de vader?
De kleuren van het schilderij zijn licht en vrolijk, het tafereel heeft juist iets treurigs. Het vrolijke in contrast met het huis dat op instorten staat.
Het doet mij ook denken aan een armoedig trailer trash park. De man in zijn trainingspak en de rotzooi rondom het huis.
Bij het andere schilderij zie je weer het thema moeder en zoon. Ik weet niet zeker of ik dit schilderij begrijp. Je ziet een jongetje ver op de achtergrond, in een donkere gang van het vervallen huis. Hij denkt "It's not lipstick mum.." Ik snap niet wat er met die gedachten bedoelt wordt. Ik associeer er wel iets bij, misschien een rare associatie. Ik zie voor me dat ze een handdoek uitwringt die ze heeft gewassen omdat er bloed op zat. Misschien heeft die jongen die handdoek gevonden en aan zijn moeder gevraagd waarom er bloed op zit. Ze heeft hem wijs gemaakt dat het lipstick is. Hij geloofd haar niet. Deze gedachte erbij en het vervallen huis maakt het een luguber beeld.. je weet niet wat er voor gruwelijks is gebeurd.
Het kleine jongetje doet me denken aan de ouderwetse kinderboeken van vroeger. Wij hadden ze thuis ook, kinderboeken met plaatjes die in dezelfde stijl als deze schilderij zijn geïllustreerd. Het afgebeelde jongetje doet me denken aan het jongen van Ot en Sien.
Het lijkt op het eerste gezicht inderdaad op een onschuldige kinderboek-illustratie. Wanneer je beter kijkt zie je dat het huis er vervallen bij ligt. Het jongetje niet onschuldig en vrolijk is maar er juist een beetje sip bij staat. Verderop staan drie mannen die een lachende vrouw optillen.
Zou de jongen de zoon zijn van de vrouw? Wend hij zijn hoofd af omdat hij zich schaamt voor zijn moeder? Is ze een mannenverslinder? Is een van die mannen de vader?
De kleuren van het schilderij zijn licht en vrolijk, het tafereel heeft juist iets treurigs. Het vrolijke in contrast met het huis dat op instorten staat.
Het doet mij ook denken aan een armoedig trailer trash park. De man in zijn trainingspak en de rotzooi rondom het huis.
Bij het andere schilderij zie je weer het thema moeder en zoon. Ik weet niet zeker of ik dit schilderij begrijp. Je ziet een jongetje ver op de achtergrond, in een donkere gang van het vervallen huis. Hij denkt "It's not lipstick mum.." Ik snap niet wat er met die gedachten bedoelt wordt. Ik associeer er wel iets bij, misschien een rare associatie. Ik zie voor me dat ze een handdoek uitwringt die ze heeft gewassen omdat er bloed op zat. Misschien heeft die jongen die handdoek gevonden en aan zijn moeder gevraagd waarom er bloed op zit. Ze heeft hem wijs gemaakt dat het lipstick is. Hij geloofd haar niet. Deze gedachte erbij en het vervallen huis maakt het een luguber beeld.. je weet niet wat er voor gruwelijks is gebeurd.
20100330
Niet Normaal
Verslag van de tentoonstelling 'Niet Normaal' in De Beurs van Berlage
Wat zie je?
Een tentoonstelling waarbij ze het begrip normaliteit onderzoeken. Je wordt aangespoord om na te denken over wat wel of niet normaal is. Kunstenaars gaan opzoek naar de paradoxen. Onderwerpen die ik voorbij heb zien komen zijn: foto's bewerken als maatstaf, het maakbaarheid ideaal, artificiële schoonheid, plastische chirurgie, schoonheidswaan, voyeurisme, de consumptiemaatschappij, technologische ontwikkelingen, anorexia, psychiatrische afwijkingen, obsessie, fetisjisme, antidepressiva, perfectie en ga zo maar door.
Wat betekend het?
Je normbesef word met al deze onderwerpen weer even wakker geschud. Ze willen dat je kijkt of je niet de neiging hebt je norm aan te passen aan wat de meerderheid normaal vindt. Je kritische blik wordt aangescherpt op een humoristische manier. In deze snel ontwikkelende maatschappij moet je de verantwoordelijkheid nemen om te blijven relativeren. Wat kan wel en wat kan niet?
Hoe zie je wat het betekend?
Eerst beleef je het kunstwerk, je ziet iets moois of lelijks en gaat nadenken over de inhoud. Bij de kunstwerken wordt een thema uitgelicht, ze proberen je gedachten en mening hierover te activeren. Door het thema uit te vergroten, iets op een absurde wijze te vertonen of juist door het heel 'normaal' te laten zien kom je achter de betekenis.
Het kunstwerk 'Ohne Titel, 2005' van Werner Reiterer sprak mij wel aan.
Je ziet twee plunjezakken met elkaar converseren. Ze hebben een dialoog waarachter een menselijk drama schuil gaat. Door een ultieme vorm van plastische chirurgie zijn de twee wezens hun lichaam kwijt geraakt. Ze bespreken met elkaar de voor- en nadelen: geen dokters en verkoudheden meer, geen gewichtsproblemen en nooit meer gehannes met condooms.
De plunjezakken stonden ook echt verwaarloosd in een hoekje van de tentoonstelling waardoor ik bijna aan ze voorbij gelopen was. Ik dacht nog, wat doen die twee zakken daar.
Dan kom je dichterbij en dan hoor je dat er stemmen uit komen. Het is een humoristisch kunstwerk waarin ze de chirurgie bespotten. Heel leuk bedacht.
20100105
College 4
44. Het standpunt van de beschouwer is laag tegenover de man wat het effect van neerslachtigheid van de figuur vergroot. Zijn lange uitgerekte lichaam wordt versterkt doordat je er van onder omhoog kijkt naar zijn gezicht. Je voelt hierdoor afstand die de hopeloosheid accentueerd.
Je staat frontaal voor het hondje, je wordt hierdoor meegetrokken in de blik die hij zijn baasje werpt.
45. Er is geen beweging gesuggereerd in dit schilderij. De nadruk ligt juist op stilstand, dit past beter bij de emotie van het schilderij.
46. Wat betreft de recensies valt er niet veel te vinden op internet, je komt steeds uit op de biografie van Adel El Siwi op de volgende website staat een kort stukje over de Biennale in Venetië: http://www.albawaba.com/en/countries/UAE/243422
Daar staat het volgende:
Contemporary Icons features El Siwi’s recent works should inspire individuals to reconnect with their communities and examine the relationship between the present moment and the past. On these works, Adel El-Siwi said: “I tried to touch this relation through the human face for a very long time, yes the face. Being old and recent in the same moment, now, perhaps I am haunting the same phantasm through the entire human figure.”
Hij heeft het erover dat je het verleden in een figuur ziet en de emotie die er op het moment zelf is en de relatie daartussen.
Wat ik me hierbij voorstel met betrekking tot dit kunstwerk is dat deze man een moeilijk verleden heeft gehad, de ballast van ervaring uit het verleden drukken nog op zijn schouders. Maar in het heden vind hij toch warmte en gezelschap van zijn hond, hij is niet alleen.
47. Het verleden is een thema wat mensen bezig houdt, in kunstwerken zie je dat mensen bijvoorbeeld in gedachten zijn. Gedachten zijn vaak dingen uit het verleden die je in het heden nog bezighouden.
Ik moet denken aan het schilderij van Edward Hopper, Automat:
Hier zie je een vrouw in gedachten verzonken, de zwarte achtergrond kun je interpreteren als een gedachten tunnel naar het verleden.
48 en 49. Dit kunstwerk heb ik gekozen omdat het grote indruk op mij heeft gemaakt bij de Biennale in Venetië. In de eerste instantie sprak mij het materiaal aan wat de kunstenaar gebruikt en hoe hij ermee werkt. Ik vind het mooi dat het bijna aquarelachtig is geschilderd, de kleuren zijn rustig en de vlakken hier en daar transparant. De voorstelling is sober, door het omlijnde kader bij alle figuren wekt het een ingetogen sfeer op. Ik vind het knap dat de kunstenaar dat gevoel in de hele serie weet vast te houden. Met betrekking tot mijn eigen werk zou ik zelf ook zo willen werken, een hele serie kunnen creëren met een gevoel. Ook het materiaalgebruik spreekt me aan, ik zou graag zulke effecten willen bereiken.
Je staat frontaal voor het hondje, je wordt hierdoor meegetrokken in de blik die hij zijn baasje werpt.
45. Er is geen beweging gesuggereerd in dit schilderij. De nadruk ligt juist op stilstand, dit past beter bij de emotie van het schilderij.
46. Wat betreft de recensies valt er niet veel te vinden op internet, je komt steeds uit op de biografie van Adel El Siwi op de volgende website staat een kort stukje over de Biennale in Venetië: http://www.albawaba.com/en/countries/UAE/243422
Daar staat het volgende:
Contemporary Icons features El Siwi’s recent works should inspire individuals to reconnect with their communities and examine the relationship between the present moment and the past. On these works, Adel El-Siwi said: “I tried to touch this relation through the human face for a very long time, yes the face. Being old and recent in the same moment, now, perhaps I am haunting the same phantasm through the entire human figure.”
Hij heeft het erover dat je het verleden in een figuur ziet en de emotie die er op het moment zelf is en de relatie daartussen.
Wat ik me hierbij voorstel met betrekking tot dit kunstwerk is dat deze man een moeilijk verleden heeft gehad, de ballast van ervaring uit het verleden drukken nog op zijn schouders. Maar in het heden vind hij toch warmte en gezelschap van zijn hond, hij is niet alleen.
47. Het verleden is een thema wat mensen bezig houdt, in kunstwerken zie je dat mensen bijvoorbeeld in gedachten zijn. Gedachten zijn vaak dingen uit het verleden die je in het heden nog bezighouden.
Ik moet denken aan het schilderij van Edward Hopper, Automat:
Hier zie je een vrouw in gedachten verzonken, de zwarte achtergrond kun je interpreteren als een gedachten tunnel naar het verleden.
48 en 49. Dit kunstwerk heb ik gekozen omdat het grote indruk op mij heeft gemaakt bij de Biennale in Venetië. In de eerste instantie sprak mij het materiaal aan wat de kunstenaar gebruikt en hoe hij ermee werkt. Ik vind het mooi dat het bijna aquarelachtig is geschilderd, de kleuren zijn rustig en de vlakken hier en daar transparant. De voorstelling is sober, door het omlijnde kader bij alle figuren wekt het een ingetogen sfeer op. Ik vind het knap dat de kunstenaar dat gevoel in de hele serie weet vast te houden. Met betrekking tot mijn eigen werk zou ik zelf ook zo willen werken, een hele serie kunnen creëren met een gevoel. Ook het materiaalgebruik spreekt me aan, ik zou graag zulke effecten willen bereiken.
20100104
College 3
24. Er zijn verschillende toonverschillen te ontdekken in de kleuren. Elke kleur die gebruikt wordt zie je terug in verschillende tinten die in elkaar overlopen.
25. Het is geen ruimtelijk beeld in de zin dat het driedimensionaal is.
Vraag 25 t/m 27 zijn op dit kunstwerk daarom niet van toepassing.
28 en 29. Kleur-tegen-kleur contrast zie je in dit schilderij het meest bij de kleuren van de broek en het gewaad, die zijn complementair. Het gewaad is bruinachtig met oranje tonen erin, die kleur staat tegenover blauw (met grijze toon).
30. Er wordt gebruik gemaakt van analoog kleurgebruik. In het gewaad zie je de analoog kleuren oranje bruin en beige, dit zijn secundaire en tertiaire kleuren. Als je goed kijkt naar de broek zie je naast blauw ook een klein beetje groen en paarst terug dus ook hier zijn de kleuren analoog.
31. Het kwaliteitscontrast zie je tussen de achtergrond, die heeft een heldere kleur, tegenover de troebele kleuren van de figuren. Alle kleuren zijn bijgemengd dus er is weinig stralingskracht.
32. Er wordt gebruikt gemaakt van spectraal kleuren, de lichtheid wordt naar elkaar toe gebracht doordat alle kleuren worden vermengd met wit of zwart waardoor de helderheid en verzadiging minder wordt.
33. Ruimtelijk wordt er in dit schilderij geen gebruik gemaakt van koud-warmte contrast omdat de achtergrondkleur ook voorkomt in het kleurenschema van de figuren.
Er is wel koud-warmte contrast in de kleding van de man. Het gewaad heeft een warme uitstraling door het gebruik van warme oranje-bruine kleuren. De kleding eronder is killer en kouder door het gebruik van blauw en grijstinten. Dit versterkt de emotie van het schilderij. Bij zijn hart is het hemd kil grijs, dit symboliseerd de ongelukkigheid die de man uitstraalt. De hond en het gewaad geven hem warmte, die zijn in warme kleuren afgebeeld.
34. Oppervlaktekleuren zie je in de kleding. Het gewaad is bruin, de broek blauw en het hemd wit. De hond heeft als oppervlakte kleur beige.
35. Verschijningskleuren zijn de grijstinten die vermengd zijn in de kleding en het gezicht, ze zijn niet direct verbonden met de kleding of het figuur, het is meer de uitstraling van de objecten.
36. In dit schilderij is er geen sprake van kleurperspectief omdat het schilderij bestaat uit twee plans.
37. Als je een man naar waarneming zou schilderen zou hij er niet zo uit komen te zien als op dit schilderij dus kies ik ervoor dat het een expressief schilderij is, de grijstint in de huid zijn een expressie om de gevoelswaarde te verhevigen. Het heeft een grauwe treurige uitstraling. Toch heeft het gedeeltelijk iets impressief omdat de kleuren niet heel erg afwijken van de werkelijkheid, de hond en het gewaad zijn wel afgebeeld naar waarneming.
38. De schilder heeft gebruik gemaakt van optische kleurmenging, het is een beetje vlekkerig geschilderd. De oppervlakte van bijvoorbeeld de vacht van de hond bestaat uit gele, grijze in witte tinten maar als geheel lijkt de vacht beige.
39. De schilder heeft geen duidelijke lichtbron geschilderd. Er is dus geen sprake van claire obscuur. Wel zie je hier en daar schaduw in het gewaad, de linker kant van het gewaad is donkerder dan het rechter gedeelte. Het licht zou dan van rechts moeten komen (voor de toeschouwer). Dat klopt weer niet met het gezicht, daar valt het licht op van links.
40. De belichting op het gezicht zou je strijklicht kunnen noemen, het komt van een kant en belicht de helft van het gezicht.
41 en 42. Toneelbelichting en spiegeling is hier niet van toepassing.
43. Dat er niet echt gebruik is gemaakt van een duidelijk lichtbron past wel bij het schilderij, dat symboliseert de somberheid die heerst. Maar is er geen duidelijke symboliek die te maken heeft met de betekenis van licht.
25. Het is geen ruimtelijk beeld in de zin dat het driedimensionaal is.
Vraag 25 t/m 27 zijn op dit kunstwerk daarom niet van toepassing.
28 en 29. Kleur-tegen-kleur contrast zie je in dit schilderij het meest bij de kleuren van de broek en het gewaad, die zijn complementair. Het gewaad is bruinachtig met oranje tonen erin, die kleur staat tegenover blauw (met grijze toon).
30. Er wordt gebruik gemaakt van analoog kleurgebruik. In het gewaad zie je de analoog kleuren oranje bruin en beige, dit zijn secundaire en tertiaire kleuren. Als je goed kijkt naar de broek zie je naast blauw ook een klein beetje groen en paarst terug dus ook hier zijn de kleuren analoog.
31. Het kwaliteitscontrast zie je tussen de achtergrond, die heeft een heldere kleur, tegenover de troebele kleuren van de figuren. Alle kleuren zijn bijgemengd dus er is weinig stralingskracht.
32. Er wordt gebruikt gemaakt van spectraal kleuren, de lichtheid wordt naar elkaar toe gebracht doordat alle kleuren worden vermengd met wit of zwart waardoor de helderheid en verzadiging minder wordt.
33. Ruimtelijk wordt er in dit schilderij geen gebruik gemaakt van koud-warmte contrast omdat de achtergrondkleur ook voorkomt in het kleurenschema van de figuren.
Er is wel koud-warmte contrast in de kleding van de man. Het gewaad heeft een warme uitstraling door het gebruik van warme oranje-bruine kleuren. De kleding eronder is killer en kouder door het gebruik van blauw en grijstinten. Dit versterkt de emotie van het schilderij. Bij zijn hart is het hemd kil grijs, dit symboliseerd de ongelukkigheid die de man uitstraalt. De hond en het gewaad geven hem warmte, die zijn in warme kleuren afgebeeld.
34. Oppervlaktekleuren zie je in de kleding. Het gewaad is bruin, de broek blauw en het hemd wit. De hond heeft als oppervlakte kleur beige.
35. Verschijningskleuren zijn de grijstinten die vermengd zijn in de kleding en het gezicht, ze zijn niet direct verbonden met de kleding of het figuur, het is meer de uitstraling van de objecten.
36. In dit schilderij is er geen sprake van kleurperspectief omdat het schilderij bestaat uit twee plans.
37. Als je een man naar waarneming zou schilderen zou hij er niet zo uit komen te zien als op dit schilderij dus kies ik ervoor dat het een expressief schilderij is, de grijstint in de huid zijn een expressie om de gevoelswaarde te verhevigen. Het heeft een grauwe treurige uitstraling. Toch heeft het gedeeltelijk iets impressief omdat de kleuren niet heel erg afwijken van de werkelijkheid, de hond en het gewaad zijn wel afgebeeld naar waarneming.
38. De schilder heeft gebruik gemaakt van optische kleurmenging, het is een beetje vlekkerig geschilderd. De oppervlakte van bijvoorbeeld de vacht van de hond bestaat uit gele, grijze in witte tinten maar als geheel lijkt de vacht beige.
39. De schilder heeft geen duidelijke lichtbron geschilderd. Er is dus geen sprake van claire obscuur. Wel zie je hier en daar schaduw in het gewaad, de linker kant van het gewaad is donkerder dan het rechter gedeelte. Het licht zou dan van rechts moeten komen (voor de toeschouwer). Dat klopt weer niet met het gezicht, daar valt het licht op van links.
40. De belichting op het gezicht zou je strijklicht kunnen noemen, het komt van een kant en belicht de helft van het gezicht.
41 en 42. Toneelbelichting en spiegeling is hier niet van toepassing.
43. Dat er niet echt gebruik is gemaakt van een duidelijk lichtbron past wel bij het schilderij, dat symboliseert de somberheid die heerst. Maar is er geen duidelijke symboliek die te maken heeft met de betekenis van licht.
20091210
College 2
12. Het plan in dit kunstwerk kun je op twee manieren bekijken. Op de eerste manier kun je het zo zien dat de hond in de man overloopt en de man in de omgeving. Omdat de man en de hond 2-dimensionaal overkomen. Dat er bijna geen diepte in zit komt doordat de man geen gezicht heeft en de hond bijna niet voor de man lijkt te staan, meer alsof hij overloopt in het gewaad. De achtergrond is wit, er is geen verdwijnpunt of horizon, de figuren lopen over in de witte achtergrond. Dan spreek je van een plan. Of misschien wel twee als je de achtergrond als aparte laag ziet. Anderzijds zou je kunnen zeggen dat dit schilderij bestaat uit drie plans. Dit is vooral rationeel gezien, je weet dat de man daar staat met een hond voor een achtergrond dus zie je het volgende plan. De voorgrond, plan een, de hond. Daarna het middelste plan, de man, en het achterplan, de witte achtergrond.
13. De kunstenaar heeft voor overlapping gekozen, de hond overlapt de man en staat dus voor hem. Omdat dit toch weinig diepte -effect geeft zou je ook kunnen zeggen dat de man en de hond samen een vorm zijn, het schilderij geeft ook wel een 2-dimensionaal gevoel.
14. De hond is qua grote in verhouding met de man, staan beide op de voorgrond. Er is geen sprake van grotere of kleinere figuren die dichtbij of ver weg staan.
15. Diepte wordt gesuggereerd door lichte achtergrond, wat er vooral voor zorgt dat de figuren naar de voorgrond worden gebracht. Bij dit schilderij spreek je toch niet van letterlijke ruimtelijkheid, de ruimte is abstract omdat de achtergrond egaal is en geen voorstelling van de omgeving geeft.
16. De omtreklijnen zijn scherp, de omtrek wordt vooral scherp door de witte achtergrond, ook de kledingstukken en de hond zijn omlijnt waardoor je contouren krijgt rondom de verschillende vlakken zoals het gewaad, de broek het hemd en het gezicht en de hals.
17. Je spreekt hier van een lineair perspectief, er is geen horizon of verdwijnpunt maar de figuren staan wel voor een achtergrond. De figuren zelf zijn picturaal weergeven.
18. Het gevoel dat er perspectief zit in dit schilderij wordt nog het meeste bereikt door het kleurperspectief. Op de voorgrond, plan een, staan de figuren in donkeren kleuren (de jas van de man) en op het achterplan een lichtbeige kleur. Omdat het middenplan ontbreekt krijg je minder effect van diepte.
19. De contouren van het gewaad en de achtergrond zijn vloeiend geschilderd en geven duidelijk een contrast met de achtergrond, dus is het een lineair kunstwerk. Toch is het bij het gezicht ook wel picturaal schilderachtig omdat het gezicht vervaagd is.
20.
21. Als er sprake is van ordonnantie, spreek je hier van een juxtapositie, door de twee evenredige elemenen, voor en achtergrond, ontstaat er een ruimte-werking. De man staat voor een achtergrond, je blik valt direct op het voorplan, de man met de hond.
22. Al bevind zich aan de ene zijde van de figuur een hond zou ik toch zeggen dat de compositie van het kunstwerk symmetrisch neigt te zijn, de figuur staat verticaal afgebeeld op de centrale middenas.
23.
13. De kunstenaar heeft voor overlapping gekozen, de hond overlapt de man en staat dus voor hem. Omdat dit toch weinig diepte -effect geeft zou je ook kunnen zeggen dat de man en de hond samen een vorm zijn, het schilderij geeft ook wel een 2-dimensionaal gevoel.
14. De hond is qua grote in verhouding met de man, staan beide op de voorgrond. Er is geen sprake van grotere of kleinere figuren die dichtbij of ver weg staan.
15. Diepte wordt gesuggereerd door lichte achtergrond, wat er vooral voor zorgt dat de figuren naar de voorgrond worden gebracht. Bij dit schilderij spreek je toch niet van letterlijke ruimtelijkheid, de ruimte is abstract omdat de achtergrond egaal is en geen voorstelling van de omgeving geeft.
16. De omtreklijnen zijn scherp, de omtrek wordt vooral scherp door de witte achtergrond, ook de kledingstukken en de hond zijn omlijnt waardoor je contouren krijgt rondom de verschillende vlakken zoals het gewaad, de broek het hemd en het gezicht en de hals.
17. Je spreekt hier van een lineair perspectief, er is geen horizon of verdwijnpunt maar de figuren staan wel voor een achtergrond. De figuren zelf zijn picturaal weergeven.
18. Het gevoel dat er perspectief zit in dit schilderij wordt nog het meeste bereikt door het kleurperspectief. Op de voorgrond, plan een, staan de figuren in donkeren kleuren (de jas van de man) en op het achterplan een lichtbeige kleur. Omdat het middenplan ontbreekt krijg je minder effect van diepte.
19. De contouren van het gewaad en de achtergrond zijn vloeiend geschilderd en geven duidelijk een contrast met de achtergrond, dus is het een lineair kunstwerk. Toch is het bij het gezicht ook wel picturaal schilderachtig omdat het gezicht vervaagd is.
20.
21. Als er sprake is van ordonnantie, spreek je hier van een juxtapositie, door de twee evenredige elemenen, voor en achtergrond, ontstaat er een ruimte-werking. De man staat voor een achtergrond, je blik valt direct op het voorplan, de man met de hond.
22. Al bevind zich aan de ene zijde van de figuur een hond zou ik toch zeggen dat de compositie van het kunstwerk symmetrisch neigt te zijn, de figuur staat verticaal afgebeeld op de centrale middenas.
23.
20091117
With the dog, Adel El Siwi
1/2/3/4/5.Artiest: Adel El Siwi,
Titel: With the dog
6. Het is gemaakt van Mixed Media on canvas.
De kwantitatieve grote van dit schilderij is: 200 cm x 347 cm
7. In de biografie van de kunstenaar staat dat hij vanaf 1990 in Egypte woont en werkt daarom vermoed ik dat dit schilderij in Egypte tot stand is gekomen. Hij exposeert met dit werk op de huidige Biennale van Venetië, het werk zal dus vrij recent zijn. Datum van dit werk is niet bekend, vermoedelijk is het in 2009 of de periode daarvoor gemaakt.
9. n.v.t.
10. Het kader is afhankelijk van hoe het schilderij geëxposeerd wordt, het doek heeft geen omlijsting, de witte beige achtergrond is dus het kader. Bij deze afbeelding van de kunstenaars zijn website is gekozen voor een donkere achtergrond. Dit contrast is vergelijkbaar met een lijst. Het is een kader-bevestigend kunstwerk, de kunstenaar heeft duidelijk de man gecentreerd in de lichte achtergrond en kiest voor een donker achter-vlak waardoor geslotenheid en stabiliteit wordt gecreëerd het werk is dus tektonisch.
11. De omgeving wordt er niet bij betrokken, de fysieke begrenzing is de daadwerkelijke begrenzing waar het doek ophoudt.
Abonneren op:
Reacties (Atom)